Licht ontvlambaar

Ze zegt het met een snelle glimlach, alsof ze zichzelf even betrapt. ‘Ik ben licht ontvlambaar.’ En je gelooft haar meteen. Niet omdat ze luid is, maar omdat ze snel vlam vat op alles wat kan helpen. Een duofiets voor iemand met dementie. Menstruatieproducten op toiletten in zorglocaties. Een actrice die een benefietdiner ontregelt om voelbaar te maken wat dementie met je doet.

Nicole van Namen is initiatiefnemer van Handen van Humanitas, de vriendenstichting van Humanitas. Ze beweegt soepel tussen de boardroom en de zelfkant, tussen ondernemers die willen dóén en Rotterdammers voor wie geluk niet vanzelfsprekend is. Alleen: die licht ontvlambaarheid heeft ook een prijs. Dus kiest ze nu voor focus, structuur en grotere pakketten. Professionaliseren, ja. Maar dan wel op z’n Nicoles: met inhoud, met lef en met een hart dat nog steeds sneller gaat kloppen van een goed idee.

Tekst gaat verder onder de foto

Nieuwe website én strategie

Handen van Humanitas bestaat vijf jaar en staat op een kantelpunt. Met de noodzakelijke vernieuwing van de website, werd ook de strategie aangepakt. ‘Het komt er heel in het kort op neer, dat er gewoon geld moet binnenkomen. Dat klinkt misschien plat, maar dat is gewoon zo. We zijn daar te bescheiden in geweest.’

Die bescheidenheid herkent Nicole meteen als iets wat ook bij hun humanistische wortels hoort. ‘Tuurlijk hebben we geld nodig, maar eigenlijk willen we het daar liever niet over hebben. Bij ons gaat het om kwaliteit van leven, om menselijke waardes. Maar ondertussen moet ik wel mijn minibedrijfje runnen. En dat kan en moet beter.’ De nieuwe website is sinds medio maart live.

Van hollen naar plannen

De grootste verandering zit niet in het uiterlijk, maar in de manier van werken. ‘We zijn begonnen met: iedereen die wil helpen, kan helpen. Dus er zijn heel veel eenpitters en kleine bedrijfjes die wel iets willen doen.’ Lief, waardevol, intrinsiek gemotiveerd. Alleen: het maakt de organisatie kwetsbaar. ‘Dat betekent dat ik heel hard moet lopen om dat soort acties allemaal uit te voeren. Al die kleine initiatieven. Dat is natuurlijk ook een beetje zonde.’

Nicole aarzelt, omdat het schuurt met haar natuur. ‘Want alles wat intrinsiek gemotiveerd op ons afkomt, is leuk en belangrijk en wil ik ook een podium geven. Dat vind ik ingewikkeld.’ Maar als je structureel impact wilt maken, moet je keuzes durven maken. ‘We moeten wel professionaliseren.’

Tot voor kort konden supporters een jaarlijkse contributie van 800 euro betalen of zelf een actie bedenken. ‘De meesten kozen voor dat laatste, maar dat betekent dat wij heel hard moesten werken om al die acties uit te voeren.’ De nieuwe koers: strakker, voorspelbaarder, meer regie. ‘We gaan straks drie pakketten bieden, variërend van € 1.250,- tot € 9.500,- per jaar.’

Tekst gaat verder onder de foto

Geluk als meetbare missie

Handen van Humanitas kiest een scherpe, bijna commerciële formulering. En juist daardoor wordt het concreet. ‘De strekking van onze nieuwe positionering is, dat we geluksmomenten creëren voor Rotterdammers voor wie dat niet vanzelfsprekend is. Dit jaar willen we er 10.000 maken. Ondernemers die een groot pakket bij ons afnemen, krijgen ook een teller waarop je kunt zien hoe ver we zijn met die geluksmomenten.’

De pakketten zijn helder: € 1.250,-, € 3.500,- en € 9.500,-. Wie instapt, koopt niet alleen een logo-plek, maar ook betrokkenheid en een rol in de inhoud. ‘In het duurste pakket zit onder andere een tafel voor ons jaarlijkse Benefietdiner, een training over inclusiviteit op de werkvloer, een teamuitje voor je medewerkers in de vorm van vrijwilligerswerk voor ons, meedenken met onze jaarplannen als lid van een soort raad van inspiratie en meer. Maar het gaat vooral om de impact die je met een pakket maakt, om al die geluksmomenten die we met de opbrengst kunnen realiseren.’

Gratis menstruatieproducten

Als Nicole over geluksmomenten praat, gaat het niet over confetti. Het gaat over waardigheid. Over praktische dingen die iemands dag net kantelen. ‘Zo hebben we ook voor de medewerkers van Humanitas een belangrijk geluksmoment gecreëerd. We hebben geregeld dat er op de toiletten in al onze vestigingen menstruatieproducten hangen. Dat vind ik persoonlijk een heel groot ding.’

Nicole legt uit waarom dat niet klein is, maar systeemwerk. ‘Het verzuim in de zorg is hoog en de armoede vaak groot. Als je menstruatieproducten niet kunt betalen, dan melden vrouwen zich ziek. Het hangt er gewoon en je pakt het gewoon. En er zullen best mensen zijn die alles in hun tas stoppen, maar so be it. Ze zullen het nodig hebben.’

Tekst gaat verder onder de foto

Een onvergEETelijke avond

Op vrijdag 6 februari organiseerde Handen van Humanitas samen met Hell’s Kitchen van Herman Hell het benefietdiner Een onvergEETelijke Avond in het Zalmhuis. De opbrengst: €125.967 voor duofietsen voor ouderen met dementie. Maar wie denkt aan een standaard fundraising-avond, heeft het mis. Nicole wilde inhoud. Ontregeling. Iets dat blijft hangen.

Ze vertelt over actrice Anke van ’t Hof, bekend van onder andere de serie Dertigers, die een interactief stuk had bedacht rondom dementie. ‘Ik vroeg Anke om ons benefietdiner te ontregelen door te doen alsof ze zelf gast is, maar dan één met beginnende dementie. Nou, daar heb ik een buikpijn van gehad van tevoren. Want ik wist wat ze tijdens dat diner zou gaan doen.’

De taak van Nicole was de actrice onopvallend van tafel naar tafel brengen. ‘Er zijn mensen echt onaardig tegen haar geweest, maar er waren er ook die zo vreselijk lief waren.’ Pas aan het einde onthulde Nicole dat het een act was. De reacties stroomden binnen, ook online. Precies wat ze wilde: dat mensen voelden wat dementie doet, en wat het vraagt van de omgeving.

Tekst gaat verder onder de foto

Kriebels van leuke ideeën

Gaat Nicoles rol veranderen door de nieuwe positionering? ‘Die blijft hetzelfde, maar ik hoop met meer overzicht en regie wel op meer rust. Dat gaat best tegen mijn natuur in. Want als jij met een leuk idee komt, ben ik al enthousiast en roep ik al meteen dat we dit gaan doen. Ik ben licht ontvlambaar.’

‘Vergelijk het met verliefd zijn. Ik krijg zo de kriebels van leuke ideeën. Maar nu moet ik dus zeggen, dat het dit jaar niet in onze agenda past. En toch moet ik eraan geloven. Als we echt impact willen maken en het goed willen borgen, dan moeten we focus houden.’

Zelfkant

Nicole is geen nieuwkomer in deze wereld. ‘Ik hou heel erg van de zelfkant van de maatschappij, daar voel ik me thuis. Op mijn zeventiende begon ik in de psychiatrie en kreeg daar een zin mee die me nooit meer losliet: Optimale betrokkenheid met behoud van distantie.’ Een zin die haar kompas werd. Raken mag, maar het mag je niet breken. Ze voegt er nog een zin aan toe, die ze later heeft leren toepassen: ‘Wat van jou is, is van jou en dat blijft ook bij jou. Ik kan met je meevoelen, meebewegen, meedenken. Maar ik draag het niet mee naar huis alsof het van mij is. Dat heb ik echt moeten leren. En dat kan ik nu goed loslaten.’

Toch zijn er momenten waarop dat niet lukt. Nicole vertelt over een campagne rond roze ouderen die gepest worden in verpleeghuizen, en een radio-interview met een man van 92 die zijn verhaal niet durfde te vertellen. ‘Zijn antwoord was: je weet nooit wie er luistert. Straks staat er vanavond weer iemand op de stoep. Zo bang was hij nog.’ Het raakt haar nog steeds. ‘De verhalen van deze mensen, echte voorvechters van vrijdenkendheid, mogen niet verloren gaan.’

Tekst gaat verder onder de foto

Sport als resetknop

Hoe ze haar accu oplaadt? Geen romantisch antwoord, wel een werkbaar. ‘Ik sport drie keer in de week heel hard om in mijn hoofd normaal te blijven. Ik loop veel om mijn hoofd leeg te maken.’ En ze belt. Veel. ‘Ik bel minstens twaalf keer per dag met mijn collega Randy om alles te vertellen wat ik hoor en meemaak.’

Want Nicole hoort verhalen. Van cliënten, van collega’s, maar ook van ondernemers. ‘Omdat ik het begrijp, omdat ik niet oordeel.’ En misschien is dat wel de kern van de nieuwe koers van Handen van Humanitas. Niet minder hart, maar beter verdeeld. Minder hollen, meer bouwen. Minder verliefd worden op elk idee, meer trouw blijven aan de missie. En ondertussen toch altijd een beetje ontvlambaar blijven.

Tekst: Nienke Landré

Fotografie: Vincent van Dordrecht