Het hoeft niet mijn prestatie te zijn

Alex Vreugdenhil werkt volgend jaar dertig jaar bij Univé. ‘Dan kun je twee dingen zeggen: óf je vindt het heel leuk, óf je kunt niets anders’, lacht de commercieel directeur van Univé Het Groene Hart. In die bijna dertig jaar maakte hij carrière binnen de organisatie, maar veranderde hij zelf misschien nog wel meer.

‘Ik ben redelijk hard opgevoed. Huilen deden we thuis niet. Er was eigenlijk weinig ruimte voor emotie.’

Zelf was hij vooral bezig met doorgaan. Hard werken, carrière maken, trouwen en een huis kopen. ‘Er lag veel op mijn bord. Tijdens mijn huwelijksreis op Kreta kreeg ik plotseling een paniekaanval. In mijn hoofd dacht ik: het is mijn tijd geweest, ik ga eraan. Maar dat zeg je niet tegen je vrouw als je op huwelijksreis bent.’

Tekst gaat verder onder de foto

Niet durven praten

Het bleef niet bij die ene aanval. ‘Het is uiteindelijk een angststoornis geworden. Ik was bang voor de dood en durfde daar niet over te praten. Ik heb straatvrees gehad. Het heeft lang geduurd voordat ik daar weer uit was.’

Hoe zwaar die periode ook was, Alex kijkt er inmiddels op een bijzondere manier naar. ‘Achteraf ben ik blij dat het me is overkomen. Door de dingen die ik heb meegemaakt, ben ik veel mensgerichter geworden.’

Hij denkt dat hij zonder die ervaringen een ander mens was geworden. ‘Anders was ik nu misschien wel een egoïstisch mannetje. Alleen maar bezig met presteren en mezelf. De wereld draait niet alleen om mij.’

Tekst gaat verder onder de foto

Mensenmens

De manier waarop hij naar presteren kijkt, veranderde wel. ‘Er is bij mij echt een kentering gekomen. Van heel carrière- en prestatiegedreven naar veel meer mensgericht. Ik presteer nog steeds graag, echt 110 procent, maar de connectie met de mens vind ik belangrijker.’

Dat neemt Alex ook mee in zijn manier van leidinggeven. ‘Ik wil mensen beter maken, maar ook samen goed presteren. Ik zet iemand graag op het podium. Het hoeft niet mijn prestatie te zijn, zolang wij met elkaar ons doel maar bereiken.’

Tekst gaat verder onder de foto

‘Ik ken het trucje wel’

Zijn loopbaan bij Univé begon in 1997. Eerst in een ondersteunende functie voor de buitendienst, later op de binnendienst. Een belangrijke stap kwam toen iemand binnen de organisatie in Alex geloofde en hem de kans gaf binnen marketing. Hij haalde zijn diploma’s, ging zich steeds meer met beleid bezighouden en groeide uiteindelijk door naar het directieteam.

Inmiddels is hij bij Univé Het Groene Hart verantwoordelijk voor commercie en klantencontact. ‘Een aantal keer heb ik gedacht: ik ken het trucje inmiddels wel. Maar de dynamiek geeft me nog steeds veel energie.’

Zijn werk brengt hem op veel verschillende plekken. Van de eigen organisatie en klanten tot partnercontracten met onder meer Feyenoord en Rotterdamse Zaken. ‘Ik vind netwerken leuk. Andere mensen en bedrijven ontmoeten, van elkaar leren en kijken wat je voor elkaar kunt betekenen.’

Broertje dood aan hardlopen

Het prestatiegerichte karakter komt ook buiten zijn werk naar boven. Alex bokste jarenlang, totdat hij vanwege hartritmestoornissen moest stoppen. ‘Ik merkte tijdens het boksen dat ik druk op mijn borst kreeg. Hoge intensiteit is bij mij een trigger.’

Minder intensief boksen was een mogelijkheid, maar daar voelde hij weinig voor. ‘Dat wilde ik niet. Te fanatiek. Of voluit, of niet!’

Na een periode van fitnessen begon hij uiteindelijk met hardlopen. Opvallend, want aan duursport had hij vroeger een broertje dood. ‘Ik vond er niets aan. Nu kijk ik daar anders naar. Als ik me ergens in vastbijt, haal ik daar mijn voldoening uit. Je bent tijdens het hardlopen toch vooral de strijd met jezelf aan het voeren en gaat buiten je comfortzone.’

‘Karakter werkt soms tegen me’

Ook daarin komt hij zichzelf tegen. ‘Mijn karakter werkt soms tegen me, ha ha. Ik heb nu al een aantal weken last van mijn enkel, maar als ik eenmaal loop, wil ik niet stoppen. Dat prestatiegerichte nekt me dan wel. Maar ik denk dat het er nooit helemaal uit gaat.’

Tekst: Cris Rolandus

Fotografie: Vincent van Dordrecht