Bij Rotterdamse Zaken ontstaan tijdens lunches, evenementen en reizen mooie gesprekken. Over ondernemen, maar net zo makkelijk over het leven daarbuiten. In deze rubriek brengen we twee partners bij elkaar en zetten we hun gesprek op papier. Dit keer: Ruben van Eijck van BASE Advocaten en Robert-Jan Snijders van YNNO.
Ze kennen elkaar nog niet, maar ontdekken al snel overeenkomsten. Ruben is 58, Robert-Jan 59. Allebei getrouwd, drie kinderen en al jarenlang ondernemer. Ruben staat cliënten bij in zakelijke geschillen. Robert-Jan adviseert met YNNO organisaties over nieuwe manieren van werken. En allebei sporten ze graag: de een op hardloopschoenen, de ander op de racefiets.
Tekst gaat verder onder de foto
Lekker afzien
Ruben: ‘Ik heb onlangs met mijn drie kinderen de marathon van New York gelopen. Ik had eerst alleen verteld dat we naar New York gingen. Later zei ik: we gaan daar wel de marathon lopen. Ik had niet gevraagd of ze dat wilden. Het was een prachtige belevenis.’
Robert-Jan: ‘Ja, dat geloof ik. Ik doe het op twee wielen. Ik werk nu aan een opdracht bij de provincie Limburg in Maastricht. In de zomer leg ik mijn fiets achterin de auto en ga ik lekker door de heuvels rijden. Eén keer per jaar gaan we ook met een groep Rotterdamse ondernemers een berg in Europa beklimmen. Onder meer de Tourmalet, Mont Ventoux en afgelopen september de Grossglockner in Oostenrijk.’
Ruben: ‘Bijzonder zeg. Ik vind het heerlijk om te kijken waar mijn grens ligt. Die heb ik nog nooit bereikt. Jij waarschijnlijk ook niet, Robert-Jan. Je kunt veel meer dan je denkt. Ik ben trots op zo’n marathon, maar dan hoor ik wat andere mensen doen en denk ik: eigenlijk stelt het niks voor.’
Robert-Jan: ‘Nou, ik vind een marathon lopen niet niks, hoor. Volgens mij heb ik weleens gehoord dat maar één procent van de hele wereldbevolking ooit een marathon heeft gelopen.’
Ruben: ‘Ha ha, oké. Ook het trainen vind ik lekker. Vanochtend heb ik voor mijn werk elf kilometer gelopen. Ik denk dan na over wat er speelt. Het geeft me structuur en rust. En ik hou van lekker eten en af en toe een drankje. Als ik alleen dát zou doen, gaat het helemaal mis.’
Robert-Jan: ‘Vooral dat laatste herken ik, ha ha. Ik heb met vrienden een whiskyclubje. We komen maandelijks bij elkaar en gaan jaarlijks naar Schotland. Op de fiets maak ik mijn hoofd leeg. Alleen maar trappen en kijken hoe hard ik ga. Het zal toch niet gebeuren dat ik onder de dertig gemiddeld thuiskom en dat op Strava moet zetten.’
Tekst gaat verder onder de foto
Een clubhuis als kantoor
Ruben: ‘Bij ons sporten we ook samen op kantoor. We hebben een fitnessruimte waar we twee keer per week met een personal trainer trainen. Onder kantoortijd. Dat soort dingen proberen we in het werkende leven bij BASE in te bouwen.’
Robert-Jan: ‘Bij YNNO kijken we hoe de digitale en fysieke werkomgeving het werk kan ondersteunen. Dat proberen we op ons eigen kantoor ook te laten zien. Het is belangrijk dat mensen zo goed en zo leuk mogelijk kunnen samenwerken. We besteden ook veel aandacht aan hun gezondheid. Zo hebben we massages op kantoor. In het begin maakten daar maar een stuk of zes mensen gebruik van. Inmiddels zit een hele dag vol en zijn we toe aan twee dagen.’
Ruben: ‘Jij vertelt hoe belangrijk huisvesting is. Dat merken wij ook. Na corona zaten we in een klassiek pand met eigen kamers. Als dat maar voor een derde gevuld is, oogt het heel leeg. Dan wordt het een kille bedoening. Daarom zijn we meer met elkaar in één ruimte gaan zitten. We zitten nu in een voormalig pand van Afrojack op de Boompjes. Geen standaard advocatenkantoor, meer een clubhuis met een grote bar.’
Robert-Jan: ‘Mensen die bij ons binnenkomen, geloven bijna niet dat het kantoor er sinds 2010 staat. Dat woweffect is voor een potentiële collega al de helft van je verhaal.’
Ruben: ‘We hebben niet gezegd: je móét naar kantoor. Mensen willen komen, omdat ze die dingen niet willen missen. Je wordt ook beter als je tussen je collega’s zit. Even met je buurman sparren, zonder eerst een Teamsverbinding tot stand te brengen.’
Tekst gaat verder onder de foto
Trots op het team
Ruben: ‘Waar ik heel trots op ben, is dat talentvolle advocaten voor BASE kiezen. Mensen die ook bij een groot kantoor zouden kunnen werken. We willen voor leuke cliënten mooie zaken behandelen. Dat lukt alleen met een goed team. Vorige week waren we met kantoor in Zuid-Limburg. Twee teams van vijftien mensen, schapen drijven. Die moesten we via allerlei hindernissen naar een bepaalde plek krijgen. Dan kijk ik om me heen en denk ik: wat geweldig dat ik zo’n enthousiaste groep heb.’
Robert-Jan: ‘Het is alsof ik naar mezelf zit te luisteren. Mijn motto is: succes is pas succes als je het met elkaar kunt delen. Ook bij ons melden jonge mensen zich vaak zelf, of komen ze via anderen binnen. Daar ben ik ongelooflijk trots op. Wij gaan iedere twee à drie jaar een week op studiereis. Vorig jaar naar Berlijn en Praag, eerder ook naar Brussel, Londen en Edinburgh. En in een verder verleden naar Amerika, Japan en Zuid-Korea. We bezoeken bedrijven waar we iets van kunnen leren en nemen die kennis mee naar onze eigen praktijk.’
Ruben: ‘Dus dan gaat de deur echt letterlijk dicht?’
Robert-Jan: ‘Ja. Mensen spreken nog weleens een opdrachtgever, maar we gaan met elkaar weg. In Londen zagen we hoeveel moeite bedrijven hebben om mensen terug naar kantoor te krijgen na corona. Dat raakt ook de winkels en horeca eromheen. Die inzichten nemen we mee.’
Succes delen
Robert-Jan: ‘Ons bedrijf is trouwens volledig in handen van medewerkers. Alle aandelen zijn ondergebracht in een stichting. Medewerkers die dat willen, kunnen via certificaten mede-eigenaar worden. We hebben geen externe aandeelhouder. Als we iets minder winst willen maken omdat we met elkaar op studiereis gaan, doen we dat.’
Ruben: ‘Ik vind dat mooi, die certificaten. Daar ga ik gelijk over nadenken. Wij hebben een klassiek model: aandeelhouders hebben een belang en krijgen de winst. Maar jonge mensen voelen niet altijd meer voor die werkdruk, dat risico en dat ondernemerschap. Ze willen reizen en meer vrijheid. Zo’n model kan een mooie manier zijn om mensen aan je te binden.’
Tekst gaat verder onder de foto
De volgende generatie
Robert-Jan: ‘Jij hebt ook te maken met opvolgingsvraagstukken. Hoe wil je dat doen? Ik moet er zelf nog niet aan denken om te stoppen. Wij bestaan nu 25 jaar. Ik zou het vijftigjarig bestaan graag meemaken, maar anderen moeten het wel hebben overgenomen.’
Ruben: ‘Ik ben de oudste. Onder mij zit steeds een paar jaar tussen de partners. Mijn opvolging is redelijk op orde. Maar als je weggaat, laat je natuurlijk een gat achter.’
Robert-Jan: ‘Het is als een voetbalteam. Je hebt aanwas vanuit de jeugd nodig, zodat die mensen uiteindelijk in de hoofdmacht kunnen schitteren. En je zelf een keer kunt zeggen: nu doe ik een stap terug, nu moeten jullie het doen.’
Tekst gaat verder onder de foto
Niet alles uitstellen
Ruben: ‘Bij ons kun je drie maanden weg, als aandeelhouder maar ook als werknemer. Ik heb mijn vrouw voorgesteld om een tijdje samen weg te gaan. Maar zij houdt ook erg van haar werk. Die zei: daar heb ik helemaal geen zin in.’
Robert-Jan: ‘Ik kan wel met je mee, hoor.’
Ruben: ‘Hartstikke leuk! Een deel fietsen en een deel lopen, ha ha. Ik hou heel erg van mijn werk, maar realiseer me ook dat je niet eindeloos gezond blijft en alles kunt. Het moet de komende tien, vijftien jaar gebeuren.’
Robert-Jan: ‘Ik probeer het te combineren. Als ik voor ons werk naar Curaçao ga, gaat mijn vrouw meestal mee. Ik maak lange dagen, maar daarna zit ik tien minuten later met mijn voeten in de Caribische Zee. Volgend jaar zijn we 35 jaar getrouwd. Dan nemen we onze dochters en hun partners twee weken mee. Ik heb gezegd: ik maak het nu aan jullie op. Anders krijgen ze het als wij tussen zes planken liggen. Nu genieten we er zelf ook van.’
Tekst gaat verder onder de foto
Een kop koffie
Ruben: ‘Ik herken heel veel in wat je zegt. Naar die certificaten ben ik echt nieuwsgierig. Als ik in Utrecht ben, kom ik graag koffie drinken. Niet om te vragen of je een advocaat nodig hebt, maar gewoon om verder kennis te maken. Het lijkt me hartstikke gezellig.’
Robert-Jan: ‘En ik kom graag een keer bij jullie kijken.’
Ruben: ‘Het voelt alsof ik je al veel langer ken.’
Robert-Jan: ‘Ja, dat klopt.’
Tekst: Cris Rolandus
Fotografie: Vincent van Dordrecht & Lennaert Ruinen
Beheer toestemming
Om de beste ervaringen te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over je apparaat op te slaan en/of te raadplegen. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze site verwerken. Als je geen toestemming geeft of uw toestemming intrekt, kan dit een nadelige invloed hebben op bepaalde functies en mogelijkheden.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door je Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.