Jazz, zeilen en netcongestie

Netcongestie is voor veel ondernemers allang geen abstract begrip meer. Nieuwe aansluiting nodig? Verzwaring gewenst? Dan kan het zomaar zijn dat je moet wachten. Alexander Wasiak, regiodirecteur Installatietechniek bij Baas Verkley, kijkt liever naar wat wél kan. ‘Wachten is voor veel bedrijven tijdverlies.’

Een houding die opvallend goed past bij zijn twee grote passies: jazz en wedstrijdzeilen. Want of je nu saxofoon speelt, een boot op koers houdt of bedrijven helpt bij energieschaarste: je hebt kaders nodig, maar moet vooral kunnen meebewegen.

Baas Verkley zit midden in die energietransitie. Het bedrijf legt onder meer laag- en middenspanningsnetten aan voor netbeheerders en werkt daarnaast achter de meter bij bedrijven en op bedrijventerreinen. Juist die combinatie maakt dat Alexander het probleem van twee kanten ziet.

‘Netcongestie wordt vaak neergezet als iets waar je weinig aan kunt doen. Maar ondernemers kunnen zelf wel degelijk stappen zetten. Het begint ermee dat je precies weet hoe je energieverbruik eruitziet.’

Tekst gaat verder onder de foto

Kijken waar de pieken zitten

Dat klinkt logisch, maar in de praktijk blijkt daar nog een wereld te winnen. Hoeveel stroom gebruiken liften, verlichting, laadpalen, machines of toegangspoorten? En vooral: op welk moment?

‘Wij beginnen altijd met meten. Niet alleen op gebouwniveau, maar juist ook bij de grote verbruikers afzonderlijk. Pas dan kun je bepalen waar je kunt verduurzamen of waar je processen slimmer kunt inrichten.’

Soms zit de winst in relatief eenvoudige maatregelen, zoals ledverlichting of het vernieuwen van verouderde installaties. In andere gevallen gaat het om batterijopslag, slim laden of het verschuiven van verbruik naar een ander moment van de dag.

Volgens Alexander zullen ondernemers daarin steeds actiever zelf de regie moeten pakken. De elektrificatie van wagenparken, industrie en huishoudens gaat door. Tegelijk groeit ook de elektriciteitsvraag van bijvoorbeeld datacenters en AI. ‘Ik denk dat ondernemers voor een groot deel zelf de touwtjes in handen moeten nemen om hun energiezekerheid te garanderen.’

Tekst gaat verder onder de foto

De buurman als oplossing

Dat hoeft niet altijd binnen de eigen erfgrens. Juist op bedrijventerreinen ziet Alexander kansen om samen te werken. ‘Het ene bedrijf heeft misschien veel geïnvesteerd in zonnepanelen, terwijl de buurman juist ruimte heeft voor batterijopslag. Dan kun je kijken of je samen een oplossing kunt maken.’

Technisch kan er veel. Regelgeving maakt het soms een stuk ingewikkelder. Alexander noemt het voorbeeld van een klant met vastgoed aan beide kanten van een straat. Aan de ene kant was overcapaciteit, aan de andere kant juist tekort.

‘Dan denk je technisch heel simpel: we boren onder de straat door en trekken een kabel. Maar zodra je het openbare domein raakt, krijg je te maken met netbeheerder, gemeente en regelgeving. Dan wordt iets wat technisch logisch is ineens heel complex.’

Toch is samenwerken volgens hem essentieel. Niet afwachten tot er ergens capaciteit vrijkomt, maar met omliggende bedrijven onderzoeken waar vraag en aanbod elkaar kunnen aanvullen.

Tekst gaat verder onder de foto

Doeners gezocht

Er zit nog een andere bottleneck in de energietransitie: mensen. Baas Verkley ziet veel werk op zich afkomen, maar goed gecertificeerde vakmensen zijn schaars. ‘De mannen en vrouwen buiten moeten het uiteindelijk doen. Zij zijn degenen die ervoor zorgen dat dat net verzwaard wordt. Alles daaromheen moeten wij zo efficiënt mogelijk organiseren, zodat zij kunnen doorpakken.’

Daarom leidt Baas Verkley ook zelf mensen op. In de interne vakschool in Drachten zitten dit jaar 75 leerlingen; volgend jaar verwacht het bedrijf richting de honderd te gaan. Steeds vaker zitten daar ook zij-instromers tussen.

Dat past bij hoe het bedrijf zich sinds eind 2025 presenteert. Baas en Verkley trekken al langer samen op, maar staan nu als één merk in de markt. Met een stijl die weinig uitleg nodig heeft: iedereen is een baas.

Alexander: ‘We zijn gewoon een club van doeners. We werken in de infra, in de sleuven, in de modder. Andere mensen nemen in hun vrije tijd een moddermasker of doen een mud run. Bij ons is dat gewoon day to day business.’

Tekst gaat verder onder de foto

Geen techneut

Wie Alexander over energienetten, installaties en capaciteit hoort praten, zou hem makkelijk een techneut noemen. Zelf denkt hij daar heel anders over. ‘Ik vind mezelf eigenlijk geen techneut. Ik heb wel een technische achtergrond, maar wat mij vooral interesseert is: hoe kun je dingen beter organiseren en mensen beter laten presteren?’

Die drijfveer ontstond al vroeg. Alexander groeide op in Belgisch-Limburg, waar zijn vader een installatiebedrijf in de warmtetechniek had. Toen Alexander net bouwkunde studeerde in Leuven, raakte zijn vader door een bacteriële infectie plots vanaf zijn nek verlamd.

Alexander hielp noodgedwongen het bedrijf overeind te houden. Overdag studeren, daarnaast klanten bezoeken, onderhoud uitvoeren en projecten afronden. ’s Avonds ging hij met tekeningen en foto’s naar het ziekenhuis om zijn vader bij te praten.

‘We hebben zelfs op het punt gestaan het ouderlijk huis te verkopen. Toen heb ik geleerd hoe het voelt als het financieel echt zwaar wordt. Daar is mijn drijfveer ontstaan om altijd te zoeken naar hoe dingen beter kunnen.’

Zijn vader herstelde uiteindelijk volledig. Voor Alexander bleef de les hangen.

Tekst gaat verder onder de foto

Jazz en zeilen

De rode draad in zijn loopbaan blijkt dan ook minder technisch dan je zou verwachten. Alexander speelt al jaren saxofoon in jazzensembles en doet nog altijd aan wedstrijdzeilen. Al jong merkte hij dat hij graag in groepen werkte én daarin verantwoordelijkheid nam. ‘Voor veel mensen is jazz chaos. Voor mij is het juist een strak kader waarbinnen je heel veel vrijheid hebt om te improviseren.’

Met zeilen werkt het net zo. Je zet een koers, maar de wind verandert. Dan moet je bijsturen, zonder dat iemand het hele team voortdurend hoeft te vertellen wat het moet doen. ‘Dat vind ik ook mooi aan werken met mensen. Je stelt duidelijke doelen en kaders, en daarbinnen geef je mensen de ruimte om mee te bewegen en zelf verantwoordelijkheid te nemen.’

Na zijn studie kwam Alexander naar Nederland voor een managementtraineeship bij VolkerWessels. Robert Koole, de huidige CEO van Baas Verkley, was daar toen algemeen directeur. Later volgde Alexander een MBA aan de Erasmus Universiteit en bleef hij in Rotterdam hangen. Jaren daarna belde Robert Koole hem met de vraag of hij eens wilde komen praten over een nieuwe uitdaging bij Baas Verkley. ‘Het voelde goed. Vanaf dag één was het vol ervoor gaan.’

Tekst gaat verder onder de foto

De optimale mix

Ook in zijn visie op de energietransitie komt die liefde voor kaders en improvisatie terug. De ingrediënten zijn er volgens Alexander: netverzwaring, batterijen, zonnepanelen, slim laden, energiemanagement en mogelijk ook waterstof. De kunst is om per situatie de juiste combinatie te vinden.

‘We weten bij de energietransitie eigenlijk best goed welke middelen we hebben. We moeten alleen nog met elkaar ontdekken wat de optimale mix is.’

Precies daarom ziet hij netcongestie niet alleen als een probleem. Het dwingt bedrijven om scherper te kijken naar hun energieverbruik, hun processen en hun omgeving. Geen stroom genoeg? Dan niet meteen in de wachtstand. Eerst meten. Dan slim nadenken. En waar mogelijk samen optrekken.

Best Rotterdams eigenlijk.

Tekst: Nienke Landré

Fotografie: Sylvia Kuiper