Ondernemers onder elkaar

Bij Rotterdamse Zaken brengen we onze partners graag bij elkaar. Tijdens lunches, evenementen en reizen ontstaan aan tafel vaak mooie gesprekken. Over ondernemen en het runnen van een bedrijf, maar net zo makkelijk over het leven buiten het werk.

Met een nieuwe rubriek zetten we die gesprekken nu ook op papier. We brengen telkens twee partners bij elkaar en laten hen vooral met elkaar in gesprek gaan. Voor de eerste aflevering zijn dat Jules Sohier van Anglers en Koen Schelling van Schema Afbouw.

Tekst gaat verder onder de foto

‘Dat doet wat met je’

Jules Sohier had met marketingbureau Anglers duidelijke groeiplannen voor dit jaar. De organisatie werd erop ingericht en er werd geïnvesteerd in mensen om die groei op te vangen. Alleen blijft die vooralsnog achter bij de verwachtingen.

‘En dat doet wat met je’, zegt Jules. ‘Ik ben iemand die niet zo makkelijk kan loslaten. Dus ik ga er alles aan doen om te zorgen dat het toch lukt. Tegelijkertijd weet ik dat het, als het niet lukt, kan betekenen dat ik afscheid moet nemen van mensen. En daar ben ik niet zo goed in als het niet vrijwillig is.’

‘Heb je daar dan ook echt last van?’, vraagt Koen.

‘Slapeloze nachten heb ik er niet van, maar in mijn hoofd blijft het aangaan. Ik ga redeneren, oplossingen bedenken. Maar het blijft doorgaan. En ik voel het ook fysiek. Mega veel spanning.’

‘Ik herken dat wel’, zegt Koen. ‘Maar ik vind het knap dat je die stap hebt genomen. Je hebt de organisatie klaargezet voor de groei. Daar hik ik juist tegenaan.’

‘Wat houdt je tegen dan?’

‘Mijn compagnon Paul stapt uit het bedrijf. We moeten dit jaar nog een aantal zaken afronden. Daar ligt nu de aandacht. Zakelijk, maar na 22 jaar samenwerken ook emotioneel. Groei is daarom iets voor volgend jaar. Daar moet je wel volledig met je hoofd bij zijn.’

Tekst gaat verder onder de foto

‘Ik wil een vlinder worden’

‘Heb jij die onrust dan ook?’, vraagt Jules.

‘Zeker. Het is soms net alsof je in een soort cocon gevangen zit en denkt: hoe kom ik hier nou uit? Ik wil een vlinder worden. Ik wil eruit.’

‘Hoe krijg jij je hoofd dan leeg?’

‘Ik zit voor mijn projecten veel in de auto. Als ik terugrijd, vind ik het lekker om gewoon een half uur na te denken. Geen muziek aan. Ik zeg altijd: ik los een hoop op in de auto. Maar niet alles!’

‘Praat je er thuis ook over?’

‘Ja, met Sonja. Zij is directeur van een basisschool en geeft leiding aan zo’n veertig mensen. Zij gaat soms heel anders met dingen om. Op het moment zelf vind ik haar oplossing dan misschien kort door de bocht. Als ik er later over nadenk, denk ik: ja, daar zit eigenlijk wel wat in.’

‘En jij?’, vraagt Koen. ‘Heb jij zo’n moment?’

‘Niet echt. Sport helpt wel om mijn hoofd leeg te maken, maar dat zit nog onvoldoende in mijn dagelijkse ritme. En ik heb niet zo vaak zo’n automoment. Mijn werk speelt zich voor een belangrijk deel achter een scherm af.’

‘Ga je dan weleens gewoon wandelen?’

‘Dat moet ik mezelf echt opleggen. Even een stukje lopen en dan ook niet die telefoon in mijn hand pakken. Ik merk dat dat werkt. Dit ding is echt een killer voor je rust.’

‘Wanneer krijg jij dan je beste ideeën?’

‘Onder de douche. Ik douche ook veel te lang. Onder de douche begin ik ineens over allerlei dingen na te denken en lijkt het alsof de oplossingen naar je toe komen.’

Tekst gaat verder onder de foto

Waarom dan toch ondernemen?

‘Dat vraag ik mezelf ook weleens af’, lacht Jules. ‘Nee hoor. Ik ben in 2008 voor mezelf begonnen en heb eerst tien jaar als zzp’er gewerkt. Sinds 2018 bouw ik aan Anglers. Vooral dat bouwen vind ik leuk. Dingen vernieuwen, verbeteren, innoveren. Als ondernemer heb je daar zelf maximaal invloed op.’

‘Zou je nog voor een baas kunnen werken?’

‘Prima hoor. Als ik maar genoeg bewegingsruimte krijg om met dat soort dingen bezig te zijn. En jij? Wat vind jij het mooiste aan ondernemen?’

‘Vooral de vrijheid. En dat je iets kunt vormen en naar je eigen hand kunt zetten. Ik vind het leuk om mezelf doelen te stellen en mooie projecten te doen. Dat hoeft niet altijd om omzet te gaan.’

‘Wanneer merk je dat?’

‘Als ik door Rotterdam of Den Haag rijd, denk ik soms: fuck, daar heb ik wel aan meegewerkt met Schema Afbouw. Daar heb ik mijn steentje aan bijgedragen. Dat vind ik gaaf. Het hoeft niet altijd groter en groter.’

Koen: ‘En dat je door sommige mensen nog steeds gebeld wordt als ze een probleem hebben. Dan denk je: het is maar een plafondje of een wandje. Maar dat ze dan toch aan jou denken. Dat vind ik wel leuk.’

Tekst gaat verder onder de foto

Met wie kun je alles delen?

‘Dat moet ik nog gaan ervaren. Hoe is dat bij jou gegaan toen jouw compagnon uit Anglers stapte?’

‘Ik ben blij dat ik Joeri af en toe nog kan bellen. Dat gebeurt niet heel vaak, maar als ik bel, kan hij meteen schakelen. Hij weet in grote lijnen wat er gebeurt en is beter dan ik in de mensenbusiness. Ik ben toch een beetje de techneut.’

‘Heb je binnen Anglers mensen met wie je kunt sparren?’

‘Ja, inmiddels twee. En juist omdat ze verschillend zijn, heb ik daar veel aan. Ik krijg totaal andere dingen terug dan ik zelf misschien zou denken of verwachten. Ik deel vrijwel alles, maar niet alles.’

‘Dat herken ik’, zegt Koen. ‘Sommige zaken komen uiteindelijk toch gewoon op je eigen bord terecht.’

Tekst: Cris Rolandus

Fotografie: Vincent van Dordrecht